Bitwa o Gorlice

Bitwa Gorlicka 1915 roku była jedną z najważniejszych bitew frontu wschodniego I wojny światowej. Front ten powstał już w pierwszych dniach wojny i był znacznie bardziej zmienny niż front zachodni. Wojska państw centralnych zyskały znaczną przewagę na północnej części frontu, czego główną przyczyną było zwycięstwo Niemców pod Tannenbergiem w lecie 1914 r. Z kolei na południowym odcinku Rosjanie zanotowali jesienią 1914 r. znaczne sukcesy i ustabilizowali front w Galicji. Miasto Gorlice znalazło się w zimie pod okupacją rosyjską, w pobliżu frontu – dlatego też stało się areną wielu potyczek i ostrzałów artyleryjskich. Ciężką sytuację w mieście starał się opanować burmistrz – ks. Bronisław Świeykowski, który zwoził pożywienie do miasta z okolicznych miejscowości. Ostatecznie Austriacy postanowili, ze względów strategicznych, rozpocząć właśnie w Gorlicach ofensywę mającą przełamać rosyjskie umocnienia. Ofensywa ruszyła 2 maja 1915 r. o godz. 6:00 rano. Po ostrzale artyleryjskim doszło do walk ulicznych – już wieczorem wojska gen. von Mackensena zajęły Gorlice. Po ciężkich walkach o miasto ofensywa nabrała rozpędu, dzięki któremu pod koniec maja wojska osi doszły już do Przemyśla, a 22 czerwca zdobyły Lwów.