Historia początków PRL

Historia Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (PRL) to historia smutna. Polska we władaniu Związku Radzieckiego, kraj w którym system politycznym jest komunizm, a gospodarczym socjalizm. Przyjrzyjmy się najważniejszym wydarzeniom tego okresu. Oto krótkie kalendarium początków PRL. W 1945 roku zakończyła się II wojna światowa. Dla Polski oznaczało to z jednej strony dużą radość, z drugiej jednak rozpoczęcie władzy w naszym kraju przez komunistów. Niestety działo się to za przyzwoleniem państw zachodnich, które nie chciały się konfliktować ze Stalinem. Polska została oddana w ręce Związku Radzieckiego za zgodą USA i Wielkiej Brytanii. Lata 1947 – 1956 to okres największych stalinowskich represji i terroru. Wszystko zaczęło się od sfałszowanego przez komunistów referendum w 1946 roku. Fałszywy wynik referendum dawał im pełną władzę. Był to okres ciągłych wywózek Polaków na wschód, wtrącania do więzień polskich opozycjonistów, procesów pokazowych i zwykłego mordowania polskich elit intelektualnych i wojskowych. W roku 1956 I sekretarzem PZPR zostaje Władysław Gomułka. Polska nadal jest państwem komunistycznym, ale ustał okres terroru i represji głównie z przyczyny śmierci Józefa Stalina. Lata 1945 – 1956 to krwawe i tragiczne lata w historii Polski.

Cud nad Wisłą

Jednym z najważniejszych wydarzeń w historii Polski, a na pewno w historii Polski XX wieku, była bitwa z bolszewikami w 1920 roku. Miała ona miejsce dokładnie w dniach 13 – 15 marca 1920r. Bitwa ta przeszła do historii jako "Cud nad Wisłą". Bitwa tak, zwycięska dla armii polskiej, zakończyła wojnę polsko – bolszewicką. Zwycięstwo to pozwoliło na utrzymanie niedawno co zdobytej przez Polskę niepodległości, a co także ważne zatrzymało ekspansję Armii Czerwonej na zachód i uratowało Europę zachodnią przed jarzmem komunizmu. Autorem sukcesu polskiego wojska był marszałek Józef Piłsudski. O ważności tej bitwy i wielkości zwycięstwa mogą świadczyć słowa lorda Edgara V. D'Abernona (brytyjski minister spraw zagranicznych), który w 1920 roku po zwycięstwie polaków stwierdził, iż bitwa ta to jednak z 18 najważniejszych bitew w dziejach świata. Choć armia polska wierzyła w zwycięstwo nad bolszewikami, to rezultat bitwy był dla wielu jednak zaskoczeniem. Stąd określenie "cud nas Wisłą", w którym to o wiele mniej liczna armia polska zwyciężyła wielką Armię Czerwoną. Bitwa z 1920 roku przeszła nie tylko do historii Polski, ale także do historii Europy. Kto wie jak potoczyłby się losy starego kontynentu gdyby nie skuteczny polski odpór.

Powstanie Legionów Polskich

Początek Legionów Polskich nierozłącznie związane jest z III rozbiorem Polski. Kiedy to Polska utraciła swoją niepodległość i państwowość wielu członków polskiego wojska emigrowała z kraju. Duża część z nich związała się z Napoleonem Bonaparte. To właśnie Napoleon Bonaparte wydał zgodę na utworzenie Legionów Polskich, polskiej formacji zbrojnej. Miało to miejsce w roku 1797 w Lombardii (Włochy). Na czele Legionów stanęli wówczas Henryk Dąbrowski oraz Karol Kniaziewicz. Legiony charakteryzowały się nowoczesnym systemem dowodzenia. Został on wprowadzony przez Henryka Dąbrowskiego na wzór systemu dowodzenia w armii francuskiej. To co charakteryzowało także Legiony to fakt, iż wszyscy żołnierze były traktowani równo. Pochodzenie szlacheckiego przestało mieć znaczenie. Pod sztandarem Legionów walczyło ok 35 tysięcy polskich żołnierzy. Ok. 20 tysięcy z nich zginęło podczas walk. Jednak ci, którzy przeżyli stanowili znakomicie przygotowaną kadrę wojska polskiego. Historia Legionów Polskich to także historia hymnu państwa polskiego. Napisana w 1797 roku przez Józefa Wybickiego "Pieśń Legionów Polskich", w wieku XX stała się oficjalnym hymnem narodowym Rzeczpospolitej, zwanym "Mazurkiem Dąbrowskiego".

Powstanie Warszawskie

Powstanie Warszawskie to jedno z najważniejszych wydarzeń w polskiej historii. Polski zryw niepodległościowy rozpoczął się 1 sierpnia 1944 roku. Powstanie wybuchło dokładnie o godzinie 17. 00, która określania jest jako godzina W. Rozkaz rozpoczęcia powstania wydał dowódca Armii Krajowej generał Tadeusz Bór-Komorowski. Głównym celem powstania było odbicie Warszawy z rąk nazistowskich Niemiec i co ważne, jeszcze przed wkroczeniem do Warszawy wojsk radzieckich. Dowódcy powstania liczyli bowiem, że po jego wybuchu Armii Czerwona wkroczy do Warszawy, aby pomóc powstańcom w walce z hitlerowcami. Tak się jednak nie stało. Armia Czerwona nie wkroczyła do Warszawy, czekała przed Wisłą na rozstrzygnięcie powstania. To był cios w plecy dla powstańców. Osamotnieni nie mieli szans z wojskami niemieckimi. Powstanie zakończyło się niepowodzeniem. Trwało 63 dni. Po tym czasie przywódcy powstania ogłosili kapitulację. Niestety powstanie dla Warszawy zakończyło się tragicznie. W wyniku walk zginęło kilkanaście polskich żołnierzy. Życie straciło także ponad 100 tysięcy cywilów. Armia Niemiecka zniszczyła Warszawę. Nie będzie przesadą powiedzieć, że zrównali polską stolicę z ziemią. Do tej 1 sierpnia każdego roku Polacy oddają cześć powstańcom.

Przełom wieków przełomem w najnowszej historii Polski

Już 25 lat możemy cieszyć się wolnością i niepodległością naszego kraju. 4 czerwca 1989 roku odbyły się w Polsce pierwsze, częściowo wolne wybory do Sejmu i Senatu. Wybory te zakończyły się ogromnym sukcesem środowiska Solidarności. Był to moment, w którym w Polsce ostatecznie skończył się komunizm. Zaczęliśmy budować państwo demokratyczne, wolne, które opiera się na gospodarce wolnorynkowej. Od tego momentu musiało minąć 10 lat, abyś znów mogli cieszyć się wielkim przełomem. Mianowicie 12 marca 1999 roku Polska stała się pełnoprawnych członkiem Sojuszu Północo-Atlantyckiego. Wejście Polski do NATO to prawdziwy przełom w historii Polski. W końcu mogliśmy poczuć się całkowicie bezpieczni. Pięć lat po tym wydarzeniu Polacy znów byli świadkami historycznego wydarzenia w dziejach naszego kraju. I to wydarzenia ogromnie ważnego dla nowej historii Polski. W 2004 roku Polska stała się członkiem Unii Europejskiej. Polacy zdecydowali o tym fakcie w ogólnopolskim referendum jakie odbyło się rok wcześniej. Od tej pory co roku 1 maja Polacy świętują przystąpienie do europejskiej rodziny. Lata 1999 oraz 2004 to najważniejsze daty w historii wolnej Polski. Wejście Polski do NATO i przystąpienie do Unii Europejskiej to dla Polski bezpieczeństwo i stabilizacja.

Zjazd Gnieźnieński

Jednym z najważniejszych wydarzeń z początków polskiej państwowości był zjazd w Gnieźnie. Wydarzenie to miało miejsce w marcu 1000 roku. W Zjeździe Gnieźnieńskim udział wzięli władzy Niemiec oraz Polski, czyli cesarz niemiecki Otton III oraz książę Polski Bolesław Chrobry. Celem spotkania w Gnieźnie tych dwóch przywódców było uzyskanie zgody oraz aprobaty przez Bolesława Chrobrego do rozbudowy cesarstwa niemieckiego. Taką też zgodę Otton III od Bolesława Chrobrego otrzymał. W skład cesarstwa niemieckiego miały wejść Słowiańszczyzna, Italia, a także Galia. Zjazd Gnieźnieński w bardzo dużym stopniu umocnił pozycję księcia polskiego Bolesława Chrobrego (który 25 lat później zostanie koronowany na króla) oraz pozycję Polski wśród państw sąsiadujących. Z drugiej strony cesarz niemiecki Otton III miał wolną rękę w podejmowaniu dalszych działań w celu rozbudowy cesarstwa niemieckiego. Dużym znaczeniem jeśli chodzi o Zjazd Gnieźnieński był także fakt, iż spotkanie oby władców ustabilizowało stosunki polsko – niemieckie. Zjazd miał oczywiście także duże znaczenia dla samego miasta Gniezna. Gniezno bowiem stało się pierwszą metropolią w państwie polskim, która podlegała wyłącznie władzy papieskiej.

Początki państwa Polskiego

Historia początków państwa Polskiego nie jest szczegółowo znana. Znamy ją jedynie z dawnych kronik i historii, które w formie ustnej zachowały się przez długi okres, a następnie zostały spisane. To co jest pewne, to fakt iż początek państwa Polskiego to objęcie władzy przez Piastów nad plemieniem Polan. Fakt ten datowany jest na wiek IX. Pierwszym przywódcą państwa Polskiego został Mieszko I. Tyle wiemy z kronik Galla Anonima. Panowanie Mieszka I to ogromny przełom w polskiej państwowości. Zawarł on bowiem sojusz z władzą Czech Bolesławem I. Jest to o tyle istotne, iż Czechy były wówczas (w przeciwieństwie do Polski) państwem chrześcijańskim. Sojusz ten został przypieczętowany ślubem Mieszka I z córką Bolesława I, Dobrawą. Fakt ten pozwolił na przyjęcie przez Polskę chrztu właśnie za pośrednictwem Czech. Było to o tyle ważne, że dzięki temu Polska utrzymała swoją niezależność wobec cesarstwa niemieckiego. Chrzest Polski odbył się w 966 roku i od tego czasu mieliśmy do czynienia ze wzrostem potęgi i rozwoju państwa Polskiego. Władzę po Mieszku I objął w Polsce jego syn, Bolesław Chrobry, który został pierwszym królem Polski. Do objęcia władzy przez Bolesława Chrobrego doszło w roku 1025.

Powstanie listopadkowe walką o polską wolność

Polska historia to historia ciągłych walk, zaborów i powstań. Przez dużą część swojej historii Polacy niestety wciąż musieli walczyć o swoją niepodległość i wolność. Tak też było w XIX wieku, kiedy Polska znajdowała się pod zaborami. Mieliśmy wówczas do czynienia z bardzo ważnym wydarzeniem w historii Polski. Było to mianowicie powstanie listopadowe. Powstanie to zakończyło się jak wiemy niestety niepowodzeniem. Jednak odcisnęło się ogromnym piętnem w historii naszego kraju. Zajmijmy się w niniejszym artykule przyczynami wybuchu powstanie listopadowego, które trwało w latach 1830 0 1831. Mówiąc o przyczynach wybuchu powstania listopadowego z pewnością trzeba powiedzieć o jednym istotnym fakcie. Władze Rosyjskie przestały respektować postanowienia Konstytucji z 1815 roku. Głównym tego objawem było zniesienie wolności prasy i wprowadzenie prewencyjnej cenzury, a następnie zniesienie wolności zgromadzeń. Był to jawny zamach na podstawowe wolności obywateli Polskich. Zatem jak widać to co zdecydowało o tym, że Polacy zdecydowali się na zbrojne powstanie przeciwko rosyjskiej władzy było odebranie im podstawowych wolności. Świadczy to tylko o tym, jak Polacy zawsze cenili i wciąż cenią sobie wolność.

Burzliwe lata 80.

Polska to kraj z trudną historią, bardzo bogatą, ale jednak trudną. Druga połowa XX wieku to Polska pod jarzmem Związku Radzieckiego. Czasy Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej to czasy komunizmu i socjalizmu, którego Polacy mieli już coraz bardziej dość. Podwyżki cen żywności, czy puste sklepowe półki przechyliły w latach 70 szalę goryczy wśród Polaków. Rozpoczął się okres strajków, często brutalnie pacyfikowanych przez ówczesne polskie władze. To był także okres tworzenia się Solidarności, ruchu społecznego, który dokonał obalenia władzy komunistycznej w Polsce, a także rozpoczęcia procesu końca Związku Radzieckiego. Zanim to się jednak stało, Polscy mieli przed sobą burzliwą dekadę lat 80 XX wieku. Początek lat 80 to ogromna tragedia dla Polski. Komunistyczna władza zdecydowała o wprowadzeniu w kraju stanu wojennego. Na ulice Polskich miast wyjechały czołgi i wyszli żołnierze. Liderzy demokratycznej opozycji zostali aresztowani i internowani. Stan wojenny trwał przez 3 lata. Po jego zakończeniu doszło do rozmów opozycji z władzą. Rezultatem tym rozmów były ustalenia okrągłego stołu, a jednym z ich postanowień było rozpisanie pierwszych, częściowo wolnych wyborów do polskiego parlamentu. Wybory te odbyły się 4 czerwca 1989 roku.

Historia Polski: średniowiecze – II wojna światowa

Polska, piękny kraj w środkowej Europie posiada historię pełna wzlotów i upadków, wielkich radości i smutku. Polska to kraj, który w swojej historii był zarówno wielką Europejską potęga, jak i musiał się zmagać z okresem i to długim okresem kiedy tak naprawdę nie istniał. Czasy pokoju przeplatały się z okresami strasznych wojen.

Polska średniowiecza to Polska wielka i dumna. W tym czasie nasz kraj był jednym z najsilniejszych mocarstw w Europie. Silne przywództwo polskich władców oraz dobra armia pozwalały nam czuć się spokojnie i bezpiecznie. Wraz jednak z upływem czasu w kraju zaczęło dziać się coraz gorzej. Kłótnie i spory polskiej szlachty w istotny sposób osłabiły pozycję Polski. Miało to niestety straszne skutki w postaci aż trzech rozbiorów Polski. Rzeczpospolita na okres aż 123 lat zniknęła z mapy Europy.

Początek XX wieku to wybuch I wojny światowej. Pozwoliło to jednak Polsce od odzyskanie upragnionej niepodległości. Stało się to w 1918 roku. Rozpoczął się nowy etap w dziejach naszego kraju. Okres XX lecia międzywojennego to czas rozwoju Polski, zwłaszcza pod kątem gospodarczym, Mowa tu choćby o budowie portu w Gdyni. Niestety wolnością przyszło nam się cieszyć jedynie do 1939 roku, kiedy to Niemcy napadły na Polskę i rozpoczęły II wojnę światową.

Krzysztof Kolumb

Krzysztof Kolumb to znany każdemu z uczniów szkoły podstawowej żeglarz, podróżnik i odkrywca Ameryki. Krzysztof był Hiszpanem urodzonym w 1451 roku w Genui. Był kapitanem poznawczej wyprawy mającej na celu znalezienie nowej drogi do Azji wschodniej. Kolumb wypłynął w tak daleki rejs tylko na 3 statkach i nie dopłynął do Azji lecz do brzegów Indii Zachodnich położonych w Ameryce, która nie była wtedy znana w Europie. W swoim życiu czterokrotnie wypływał na rejsy poznawcze. Jak odkrywca i nawigator opisał rejon Morza Karaibskiego, w szczególności wyspy Bahamy, Kubę, Haiti, Małe Antyle, Jamajkę. Przywiózł ze swoich podróży do Europy wiele nieznanych surowców takich jak kukurydza, ziemniaki, tytoń, kakao. Dzięki Kolumbowi i Jego odkryciom nowe szlaki dla innych żeglarzy były przetarte i łatwiej im było kolonizować nowe ziemie na terenie obu Ameryk. Kolumb na samym początku dotarł do wysp na Karaibach dopiero trzecia wyprawa doprowadziła Go do odkrycia stałego lądu Ameryki. Kolumb był też odpowiedzialny za wiele krzywd i prześladowań ludności tubylczej zamieszkującej tereny kolonizowane oraz za handel niewolnikami z kolonii afrykańskich. Po śmierci ze względu na wolę zmarłego Jego szczątki zostały przeniesione na Dominikanę.

Adolf Hitler cześć II

Hitler prowadził bardzo agresywną politykę zagraniczną i to Jemu i Jego ludziom, czyli Hesowi, Gebelsowi itp. można bez niczego przypisać Holocaust, Nazizm, mordy na niewinnych ludziach, obozy zagłady, bezprawne zawłaszczenie dóbr wielu ludzi i narodów. Wczesne nieudane życie młodego Adolfa spowodowało to, że w późniejszych latach w Jego psychice stworzyła się utopijna wizja aryjskiego kraju, bez obecności kalek, żydów, ludzi ułomnych i nie pasujących do Jego wzorca. Będą w więzieniu napisał sławną na cały świat książkę,, Mein Kampf’’, w której opisuje swoją wizję utopijnego państwa, gdzie wszyscy są piękni, zdrowi i zadowoleni z życia. Do pięknej wizji nie pasowali Żydzi, którzy według mniemania Hitlera byli winni wszystkiemu co złe. Książka na chwilę obecną jest wycofana z księgarni ze względu na swój nazistowski charakter. Prócz złych rzeczy których dokonał Hitler są również te dobre mające na celu postawienie na nogi upadającej gospodarki Niemiec, dzięki zbrojeniom i rozwojowi techniki, medycyny, farmacji itp. kraj ten jest jedną z światowych potęg w wielu dziedzinach życia. Podczas wojny w Niemczech działało wiele ośrodków naukowych zajmujących się nowymi technologiami zarówno do celów wojennych jak i ogólnych.

Adolf Hitler cześć I

Adolf Hitler to postać tak znana jak żadna inna od jego działalności śmierć poniosło miliony istnień ludzkich. Postać ta to bezkompromisowy, fanatyczny nazistowski przywódca Niemiecki w latach 20 i 40 XX wieku. Adolf urodził się 20 kwietnia 1889 roku w austriackim mieście Braunau am Inn, a zmarł popełniając samobójstwo w bunkrach pod Berlinem 30 kwietnia 1945 roku. Po długich i żmudnych bojach w końcu w 1934 roku zostaje prezydentem Niemiec i jako przywódca partii NSDAP zaczyna wprowadzać w życie swój plan oczyszczenia Europy z jednostek według Jego mniemania nie potrzebnych i zagrażających rasie aryjskiej. O Hitlerze można byłoby pisać bardzo dużo, ale najważniejszy jest fakt, że dzięki Jego działaniom, tego że był człowiekiem ślepo zapatrzonym w wielki cel zdobycia władzy nad cała Europą i pozbycia się w szczególności nacji żydowskiej, którą obwiniał o kryzys po I wojnie światowej w upadających, głodujących Niemczech. Jego charyzma i umiejętności mówcy sprawiły to, że pogrążony w biedzie naród Niemiecki uwierzył w wielkość i moc Hitlera oraz Jego partii i wybrał tego tyrana bez serca na głowę swojego państwa. Od kiedy Hitler został prezydentem wszystko dla niego stało się o wiele prostsze miał pod sobą wszystkie ministerstwa i mógł rządzić państwem w sposób totalitarny.

Kazimierz Wielki

Kazimierz Wielki to król Polski z dynastii Piastów, syn Władysława I Łokietka. Urodził się 30 kwietnia 1310 roku w Kowlu a zmarł zmarł 5 listopada 1370 roku. Lata Jego panowania przypadają na okres od 1333 roku do 1370 roku. Mimo, ze był czterokrotnie żonaty nie miał pełnoprawnego potomka, który mógłby zająć Jego miejsce na tronie państwa polskiego. Jak każdy z władców podczas swoich rządów popełniał błędy i dobre decyzje, które służyły państwu, ale rządy Kazimierza uważane są za jedne z lepszych jeśli bierzemy pod uwagę rozwój państwa. Do naszych czasów przeszło nawet powiedzenia,, Kazimierz Wielki zastał Polskę drewnianą zostawił murowaną’’. Do największych sukcesów władcy zaliczyć możemy: ufundowanie Akademii Krakowskiej, wspomagał kolonizację puszczy, za Jego panowania założono ponad 100 miast, stworzył Hanzę, mającą na celu dobre stosunki handlowe między miastami z Polski i Niemiec, przeprowadził reformę monetarną itp. Kazimierz miał duży wpływ na rozwój zabudowań gotyckich na terenie Krakowa. Mimo tak długiej i owocnej władzy Kazimierz Wielki poniósł śmierć nie na polu bitwy, ale podczas polowania na jelenie, gdzie podczas pogoni spadła z konia i był ranny dostał gorączki i zmarł.

Chrzest Polski

Chrzest Polski datowany na 966 rok naszej ery to jedno z pierwszych ważnych w dziejach Polski wydarzeń. Data ta symbolizuje początki państwa Polskiego oraz zapoczątkowała proces chrystianizacji polskich ziem. Chrzest z rąk głowy kościoła przyjął Mieszko I z dynastii piastowskiej. Chrzest nastąpił po małżeństwie Mieszka z czeską księżniczką Dobrawą. Istnieje wiele zapisków dotyczących tego wydarzenia, ale ze względu na bardzo odległe czasu nie wiadomo czy są one wiarygodne. Do najsłynniejszych podań odnoszących się do tego wydarzenia na uwagę zasługują kronika Jana Długosza, Wincentego Kadłubka, Roczniki Świętokrzyskie i Kronika Gala Anonima. Za miejsce przyjęcia chrztu Polski uznaje się Gniezno, okolice Legnicy miejsce gdzie położone były siedziby rodu Piastów. Sam fakt przyjęcia przez głowę państwa chrztu nie dowodzi tego ze z dnia na dzień ludność zamieszkująca tereny polskie zaczęła uznawać tylko jednego Boga, całkiem normalne w X wieku było modlenie się przez różne plemiona do różnych bóstw i bożków. Słynny był modlitwy przy osławionych starych drzewach, skałach stworzonych przez ludzi posągach itp. W 2016 roku obchodzimy okrągła 1050 rocznicę chrztu Polski, obchody przypadają na kwiecień.

Wóz Drzymały

Wóz Drzymały to symbol walki Polaków z zaborcami. W wyniku Kulturkampfu stosowanego w zaborze pruskim, wprowadzono miedzy innymi ustawę zabraniająca osobom narodowości polskiej budowy domów. Jednakże pewien chłop z poznańskiego, Michał Drzymała, nie zaakceptował tego ograniczenia i wykazując się nie lada sprytem, postawił na swojej ziemi własne domostwo. Jednakże był to dom dość nietypowy, bo stanowił go… wóz cyrkowy. Pierwszy, mniejszy wóz, Michał Drzymała zakupił sam z własnych środków. Wóz Drzymały szybko urósł do rangi symbolu walki Polaków o swoje prawa, dlatego w 1908 roku zorganizowano społeczną zbiórkę pieniędzy i zakupiono Drzymale większy, solidniejszy wóz. Nowy wóz miał wymiary 8 metrów długość, 2, 5 metra szerokości i 2, 3 metra wysokości, składał się z niewielkiej kuchenki oraz drugiego pomieszczenia – pokoju. Posiadał też dwa osobne wejścia. Michał Drzymała każdego dnia przesuwał wóz w inne miejsce na swojej działce, aby udowodnić pruskim urzędnikom, że nie jest to budynek mieszkalny, a zwykły pojazd służący do podróżowania. Niestety w pruskie urzędy i powiązane z nimi sądownictwo po wieloletnich bataliach doprowadziły do tego, że Michał Drzymała został zmuszony do sprzedania swojej działki i zakupu innej, z istniejącym już domem.

Reforma Władysława Grabskiego

Reforma Władysława Grabskiego, to wynik hiperinflacji, która miała miejsce w Polsce na początku lat 20. XX wieku. Na terenie świeżo odrodzonej Polski początkowo funkcjonowały cztery waluty, jako spadek po systemach walutowych zaborców: marka niemiecka, korona austriacka, rubel carski i marka polska (waluta Królestwa Polskiego). Od roku 1920 decyzją sejmu w Polsce obowiązywała jedna waluta – marka polska. Nie miała ona jednak dużej siły nabywczej, a w wyniku kryzysu na początku lat 20. i kiepskiej gospodarki za rządów Wincentego Witosa, w Polsce doszło do hiperinflacji. Dlatego też w grudniu 1923 roku został powołany nowy rząd a na jego czele stanął Władysław Grabski, któremu sejm udzielił nadzwyczajnych pełnomocnictw. Pełnomocnictwa te pozwalały rządowi wydawać dekrety o mocy ustaw. Dzięki temu oraz restrykcyjnej polityce fiskalnej (wprowadzenie jednorazowego podatku majątkowego, egzekucja danin publicznych oraz cięcia w administracji), udało się uzdrowić Skarb Państwa. To z kolei pozwoliło na zrealizowanie nowej polityki monetarnej i wprowadzenie nowej waluty – złotego polskiego. Wartość jednego złotego ustalono jako równowartość 0, 2903 grama złota i ustalono kurs w stosunku do franka szwajcarskiego jako 1:1. Całość wyemitowanych złotówek miała pokrycie w zapasach złota.

Praca organiczna

Praca organiczna czyli praca u podstaw, to specyficzne podejście do sprawy odzyskania niepodległości przez Polskę w XIX wieku. Jego zwolennicy uważali, że społeczeństwo funkcjonuje jak żywy organizm – aby całe ciało było zdrowe, muszą prawidłowo funkcjonować wszystkie jego organy. Dlatego uważali, że jedyną drogą do odzyskania niepodległości jest stałe umacnianie kulturowe, ekonomiczne i gospodarcze narodu polskiego. Szczególny nacisk kładli na edukację wszystkich warstw społecznych, a przedsiębiorców i właścicieli ziemskich zachęcali do tworzenia jak największej liczby stanowisk pracy dla Polaków. Prekursorem pracy organicznej był już generał Dezydery Chłapowski, który po powrocie ze Zjednoczonego królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii zaczął wcielać jej ideały w swoim majątku w Turwi w Wielkopolsce. Główną przyczyną, dla której ten wojskowy porzucił koncepcję walki zbrojnej, było jego rozczarowanie wojnami napoleońskimi i zawiedzionymi nadziejami Polaków, którzy w Napoleonie upatrywali swego wybawiciela. Dzięki pracy organicznej Polakom w zaborze pruskim udało się przetrwać niemiecki Kulturkampf i działania Hakaty, a w zaborze rosyjskim ogromne represje, które nastąpiły po upadku powstania styczniowego w 1864 roku.

Powstanie wielkopolskie

Powstanie Wielkopolskie to jedyne w pełni zwycięskie powstanie w dziejach polskich walk niepodległościowych.
Na początku grudnia 1918 roku, kiedy powoli kształtowała się i umacniała swoją niepodległość Republika Polska, w Poznaniu została utworzona polska Naczelna Rada Ludowa, będą zalążkiem polskiej władzy państwowej na terenie Wielkopolski. 26 grudnia podążający do Warszawy Ignacy Paderewski zatrzymał się w Poznaniu na nocleg. Został on owacyjnie przywitany przez ludność, co spowodowało, że następnego dnia Niemcy postanowili zamanifestować swoją siłę i zorganizowali paradę wojskową ulicami Poznania. Parada ta stała się zapalnikiem do wybuchu powstania, które było przygotowywane już od jakiegoś czasu. Wielkopolanie wystawili armię w sile ponad 72 000 żołnierzy. W wyniku bardzo dobrej organizacji i świetnego dowództwa armia powstańcza szybko opanowała niemal całą Prowincję Poznańską (nie udało się opanować jedynie jej północnych oraz południowo-wschodnich krańców). Powstanie zakończyło się 16 lutego 1919 roku rozejmem w Trewirze. W jego wyniku udało się zrealizować niemal wszystkie powstańcze cele, dlatego Powstanie Wielkopolskie uznawane jest za jedyne w pełni wygrane powstanie (choć trzeba przyznać, że II Powstanie Śląskie z 1920 roku również zasługuje na miano wygranego).

Powstanie styczniowe

Powstanie styczniowe wybuchło 22 stycznia 1863 roku w Królestwie Polskim i 1 lutego 1863 roku na Litwie. Swym zasięgiem objęło jedynie ziemie zaboru rosyjskiego. Pozostałe zabory dostarczały jedynie pomocy finansowej, materialnej (broń, żywność, odzież, mundury) oraz ochotników. Powstanie zakończyło się jesienią 1864 roku całkowitą klęską powstańców. Uznawane jest za największe polskie powstanie narodowe. Maksymalna liczebność wojsk powstańczych wynosiła 25 000 żołnierzy, jednak przez cały okres jego trwania przez szeregi powstańcze przewinęło się, według różnych szacunków, od 120 000 do nawet 200 000 ludzi. Biorąc pod uwagę, że powstanie objęło swych zasięgiem ziemie zaludnione przez niecałe 5 000 000 osób, nadto panował na nich wszechobecny terror rosyjski i stacjonowały silne garnizony armii rosyjskiej, trzeba uznać że wystawienie takiej armii było ogromnym wysiłkiem i sukcesem narodu polskiego. Niestety w obliczu armii Imperium Rosyjskiego przeznaczonej do stłumienia powstania, nasze siły nie przedstawiały się już tak pięknie. Początkowo car skierował do walki z Polakami armię liczącą nieco ponad 111 000 żołnierzy, a następnie w połowie 1863 roku powiększył ją do niemal 130 000 regularnego wojska. W tej sytuacji Polacy nie mieli większych szans na zwycięstwo.

Bolesław I Chrobry

Bolesław I Chrobry – pierwszy polski król, koronowany w 1025 roku. Urodził się w 967 roku i był synem pierwszego historycznego władcy Polski, czyli Mieszka I i czeskiej księżniczki Dobrawy. Od najwcześniejszych lat był przez ojca przygotowywany do objęcia władzy w państwie. Jego następstwo na książęcym tronie było oczywiste, gdyż w tamtym czasie w dynastii Piastów, państwo było traktowane jako prywatna własność władcy, który przekazywał ją najstarszemu synowi. Chrobry objął władzę w 992 roku i swoje panowanie musiał rozpocząć od walki ze swymi przyrodnimi braćmi oraz macochą, która chciała podzielić państwo na dzielnice, aby zabezpieczyć swoje dzieci. Bolesław posiadał jednak ogromną charyzmę, był mądrym władcą, znakomitym strategiem wojskowym i sprytnym politykiem, dzięki czemu z łatwością przekonał do siebie ówczesnych możnych, od których zależało powodzenie starań o tron. Zdolności polityczne i wojskowe Bolesława Chrobrego widoczne były również na arenie międzynarodowej. Podczas swego panowania przeprowadził kilka zwycięskich wojen (w pewnym momencie prowadził jednocześnie wojnę na wschodzie z Rusią, zachodzie z Niemcami i południu z Czechami, a mimo to wygrał!). Zwieńczeniem jego działań było osiągnięcie życiowego celu, czyli ukoronowanie na króla Polski.

Akt 5 listopada

I Wojna Światowa była konfliktem na skalę o jakiej wcześniej nie słyszano. Nie ma się więc co dziwić, że Polacy, od ponad 100 lat nie posiadający swojego państwa, upatrywali w niej szansy na odrodzenie Polski. Pomimo wielu przeciwności, los w końcu zaczął nam sprzyjać. Trwający od dwóch lat konflikt nie przechylał szali zwycięstwa na żadną stronę. Skłoniło to państwa centralne do rozważenia możliwości wykorzystania zasobów Królestwa Polskiego (tzw. Kongresowego). Zarówno Niemcy jak i Austriacy liczyli się z tym, że będą musieli dać coś Polakom w zamian. Dlatego 5 listopada 1916 roku na konferencji w Pszczynie władze niemieckie i austro-węgierskie wydały proklamację, zawierającą obietnicę utworzenia nowego Królestwa Polskiego w bliżej niesprecyzowany sposób zależnego od obu zaborców. Oczywistym było, że cesarzom chodziło jedynie o utworzenie polskiej armii, która mogła okazać się decydującą siłą w walce z Rosją na wschodnim froncie. Niemniej jednak wydanie tego aktu oznaczało, że obaj cesarze liczą się z siłą, jaką dysponował naród polski. W efekcie wydania aktu 14 stycznia 1917r. w Warszawie utworzono Tymczasową Radę Stanu (z Wincentym Niemojewskim na czele) będącą namiastką niezależnego rządu.

Bitwa pod Kłuszynem

Bitwa pod Kłuszynem jest często stawiana jako najlepszy przykład wartości bojowej polskiej husarii. Jest w tym wiele racji. Husaria składała się ze świetnie wyszkolonych zawodowych żołnierzy, a ich uzbrojenie było nowoczesne i niezwykle skuteczne podczas walki. Podczas bitwy pod Kłuszynem polskie wojska, pod dowództwem hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego, starły się z ponad ośmiokrotnie liczniejszą armią rosyjsko-szwedzką pod dowództwem Dymitra Szujskiego i Jakuba de la Gardie.

Armia polska składała się z 5608 husarzy, ok. 1350 Kozaków zaporoskich, 200 piechurów i dwóch lekkich działek polowych. Armia przeciwna liczyła w sumie ok. 42 tysięcy żołnierzy i dysponowała 11 działami. 4 lipca 1610 roku pod Kłuszynem (150 km na zachód od Moskwy) obie armie starły się w bitwie. Bitwa ta trwała ponad 5 godzin i przyniosła zdecydowane zwycięstwo Polakom. W jej rezultacie Żółkiewski podążył na Moskwę, którą niedługo potem zajął w imieniu poleskiego króla. Niestety mimo tak spektakularnej wygranej, bitwa nie została należycie wykorzystana i wojna z Rosją trwała jeszcze przez następne 8 lat, pustosząc skarb państwa i odciągając rzeczpospolitą Obojga Narodów od innych istotnych wydarzeń na arenie międzynarodowej.

Prawa kardynalne

Prawa kardynalne to zbiór praw przysługujących szlachcie, ustanowionych na sejmie w latach 1767-1768. Prawa kardynalne, czyli podstawowe dzieliły się na dwie grupy: stałe i zmienne.

Do praw stałych zaliczało się:
– zasada wolnej elekcji
– utrzymanie zasady liberum veto
– zasada nietykalności osobistej szlachty
– piastowanie urzędów i posiadanie ziemi przysługiwało jedynie szlachcie
– prawo zawiązywania rokoszy i konfederacji (czyli wypowiadania posłuszeństwa królowi)
– sprawowanie bezpośredniej władzy nad chłopami
– utrzymanie unii z Litwą
– zachowanie przywilejów Prus Królewskich
– zasada równości każdego szlachcica (szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie).
Do praw zmienialnych (jedynie za zgodą całego sejmu) należały:
– zmienianie wysokości podatków
– zmiana liczebności wojska
– zawieranie przymierzy
– wypowiadanie wojny i zawieranie pokoju
– zmiana sposobu sejmowania
– tworzenie nowych urzędów
– zwoływanie pospolitego ruszenia
– nadawanie indygenatu (uznawanie obcego szlachectwa i nadawanie praw równych polskim szlachcicom).

Szlachta niemal do końca istnienia Rzeczypospolitej walczyła o utrzymanie tych praw. Zostały one zniesione dopiero przez Sejm Czeteroletni w 1791 roku, ale już w 1793 roku na sejmie w Grodnie zostały przywrócone.

Szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie

„Szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie”. Wielu słyszało takie przysłowie, ale nie wszyscy wiedzą skąd się wzięło i co oznacza.

Najkrócej pisząc, przysłowie to oznaczało, że w dawnej Polsce, cała szlachta jako jeden stan, posiadała takie same prawa. Chodziło tu przede wszystkim o to, żeby nie dopuścić do powstawania kolejnych stanów wyższych. Dla każdego szlachcica, niezależnie od posiadanego majątku czy piastowanego urzędu, liczyło się przede wszystkim to, że czuł się on gospodarzem kraju. Teoretycznie każdy szlachcic miał takie samo prawo i takie same szanse na zrobienie kariery na dworze królewskim. W praktyce sprowadzało się to do tego, że nie można było żadnego szlachcica aresztować czy pozbawić majątku bez wyroku sądu, przed którym wszyscy byli równi. Sprowadzało się to do zasady, że nawet biedny szlachcic miał prawo robić ze swoim majątkiem co tylko chciał i nikt, nawet król, nie miał prawa się do tego wtrącać.

Przysłowie to powstało w XV wieku po nadaniu szlachcie przez króla Władysława II Jagiełłę przywilejów czerwińskiego w 1422 roku (w zamian za udział szlachty w wojnie z Zakonem Krzyżackim) oraz jedlneńsko-krakowskiego w latach 1430-1433 (w zamian za obietnicę szlachty, że po jego śmierci na tronie polskim zasiądzie jego syn Władysław III Warneńczyk).