Rozbicie dzielnicowe w Polsce

Rozbiciem dzielnicowym nazywamy okres historii Polski, w którym nasz kraj był podzielony na drobne księstwa feudalne, często od siebie niezależne. Była to sytuacja dość typowa dla średniowiecznej Europy – rozdrobnienie feudalne miało miejsce min. na Rusi czy w Hiszpanii, a we Włoszech i Niemczech trwało aż do XIX w. W Polsce rozbicie zapoczątkował testament księcia Bolesława Krzywoustego, który, chcąc zapobiec walkom o władzę po swojej śmierci, podzielił Polskę, wyznaczając regiony dla swoich synów – Władysława Wygnańca, Bolesława Kędzierzawego, Mieszka Starego i Henryka Sandomierskiego, oraz tzw. oprawę wdowią dla swojej żony Salomei, która miała następnie stać się własnością pogrobowca Kazimierza Sprawiedliwego. Testament wprowadzał również zasadę senioratu, zgodnie z którą w danym momencie najstarszy żyjący przedstawiciel Piastów miał sprawować władzę zwierzchnią nad pozostałymi, czego symbolem było urzędowanie w Krakowie. Powyższe zasady weszły w życie w momencie śmierci Bolesława w 1138 r., jednak seniorat upadł jeszcze za życia jego synów, w momencie objęcia Krakowa przez Kazimierza podczas gdy starszy Mieszko wciąż żył. Za koniec rozbicia dzielnicowego uważa się zjednoczenie ziem polskich przez Władysława Łokietka, uwieńczone jego koronacją w 1320 r.