Wojna trzynastoletnia z Krzyżakami

Przyczyn wojny trzynastoletniej, która trwała w latach 1454 – 1466 jest wiele. Przede wszystkim zakon krzyżacki przechodził wewnętrzny kryzys. Wybuchło antykrzyżackie powstanie, a w 1440 roku został utworzony Związek Pruski. W 1454 roku Kazimierz Jagiellończyk inkorporował do Polski Prusy i to ostatecznie zadecydowało o wybuchu wojny.
Szlachta została nakłoniona do udziału w wojnie za sprawą przywilejów cerekwicko-nieszawskich. W 1454 roku pospolite ruszenie poniosło klęskę pod Chojnicami, a król zaczął organizować armię zaciężną. W 1462 roku Krzyżacy przegrali pod Świecinem, a rok później na Zalewie Wiślanym. Ostatecznie skapitulowali i w 1466 roku zawarto drugi pokój toruński. Polska odzyskała Prusy Królewskie, a więc Pomorze Gdańskie, ziemię michałowską, chełmińską, Malbork, Elbląg i Warmię. Pozostałe ziemie stały się polskim lennem i każdy wielki mistrz zakonu musiał odtąd składać hołd polskiemu władcy. Stolicą tego lenna był Królewiec. Polska odzyskała dostęp do morza, dzięki czemu nastąpił jej znaczny rozwój gospodarczy. Krzyżacy zaś przestali być potęgą, która siała w Europie strach i zamęt.
Kazimierz Jagiellończyk zmarł w 1492 roku, a królem Polski został Jan Olbracht, natomiast wielkim księciem litewskim był Aleksander Jagiellończyk.