Żołnierze Wyklęci

Żołnierzami Wyklętymi lub Niezłomnymi nazywa się umownie uczestników polskiego podziemia niepodległościowego, walczącego z sowiecką okupacją Polski po zakończeniu II wojny światowej w latach 1944 – 1956. Żołnierze Wyklęci reprezentowali z reguły wojskową tradycję II Rzeczpospolitej i wywodzili się z przedwojennego Wojska Polskiego. Większość z nich przez cały okres II wojny światowej należała do niepodległościowych organizacji wojskowych, takich, jak AK, NSZ czy mniejsze organizacje konspiracyjne. Byli jednak i tacy, którzy lata wojny spędzili w Wojsku Polskim na zachodzie lub uwięzieni w obozie koncentracyjnym. Łączyła ich miłość do Ojczyzny, bezkompromisowość i gotowość poniesienia ofiary za Polskę. Największymi organizacjami partyzanckimi w powojennej Polsce były następczynie AK, czyli organizacja NIE, Delegatura Sił Zbrojnych na Kraj, a następnie zrzeszenie Wolność i Niezawisłość. To w ramach AK działała słynna V Brygada Wileńska mjr. Zygmunta Szendzielarza "Łupaszki", w ramach NIE i DSZ prace organizacyjne podejmowali rtm. Witold Pilecki czy gen. August Fieldorf "Nil", zaś ostatnim przywódcą WiN był ppłk. Łukasz Ciepliński "Pług". Poza tym działały, oczywiście, oddziały niezależne, jak np. podhalański oddział mjr. Józefa Kurasia "Ognia".